Geschiedenis

40 jaar Jeugdbelangen ‘Ter bevordering van deJeugdvorming’ 1965-1978    (1)

 

Aan het begin van de jaren zestig was er voor de  Nulandse jeugd niet bijster veel te doen. Naast de voetbalclub voor de jongens   was er de korfbalvereniging voor de meisjes. De voorloper van de K.PJ voorzag  in een behoefte voor vooral de boerenstand, een soort uitvloeisel van de padvinderij,  wat later opgegaan is in Jong Nederland. Deze laatste groep kwam bij elkaar in  het Patronaatsgebouw aan de Dorpstraat. Dit gebouw wat eerder had  gefunctioneerd als noodkerk tijdens en na de laatste wereldoorlog, werd ook wel  het instuifhuis genoemd, en functioneerde steeds meer als de thuishaven van het  jongens gilde.

 

Het gebouw was eigendom van de parochie. Toen de  mogelijkheid zich  voordeed om het gebouw commercieel te verkopen had de  parochie daar belangstelling voor, in de huidige opzet was de exploitatie  nauwelijks rendabel te noemen. Het bisdom gaf toestemming om tot verkoop over te  gaan maar stelde als voorwaarde dat een behoorlijk deel van de opbrengst moest  worden gebruikt voor jeugd- en jongerenwerk in de parochie. Na verkoop aan het  bedrijf Interlite, was er een bedrag van 25.000 gulden beschikbaar dat geoormerkt was voor de Nulandse jeugd. Een nieuw op te richten stichting zou dit  bedrag moeten gaan beheren. In deze periode waren op verschillende plaatsen  binnen het bisdom overeenkomstige tendensen te bespeuren. Her en der werden  stichtingen opgericht die tot doel hadden om in samenwerking met de bestaande  jeugdorganisaties het jeugdwerk van katholieke signatuur te coördineren. In  Nuland werd deze werkgroep Stichting Jeugdbelangen, in eerste instantie  opgericht om “in overleg met de bestaande jeugdorganisaties de vrije  jeugdvorming te bevorderen”. Er was op dat moment nog geen enkele sprake van het  autonoom organiseren van evenementen. Zitting in deze stichting namen Marietje  van den Bosch-Korsten, juffrouw Van Erp, Hein van Nistelrooij, Martien van de  Rakt, Adriaan de Wit en Bertje Fransen. Later werd dit gezelschap aangevuld met  Diny de Wit en Bert van den Boogaart. De Blokhut 

www.sjbnuland.nl

Blokhut

De grootste behoefte van jong Nuland was, nadat  het Instuifhuis zijn bestemming had verloren, een eigen onderkomen. In 1964  besloot de parochie om aan de nieuw opgerichte stichting Jeugdbelangen een  perceel grond aan de nog behoorlijk lege Kloosterstraat in erfpacht uit te  geven. Het perceel was 3000 vierkante meter groot en de overeenkomst werd  aangegaan voor de duur van 75 jaar. De jonge Stichting moest de parochie in ruil  daarvoor jaarlijks tien gulden betalen.                                                                                                    De grond was nodig om te kunnen gaan beginnen met de bouw van een eigen  onderkomen. De Blokhut zou het gebouw moeten gaan heten. Opnieuw was de parochie  behulpzaam. De geld voor de bouw werd begroot op vijftien duizend gulden. In  MilI werd een splinternieuw tweeklassig houten schoolgebouwtje aangekocht. De  bouwkosten bleven laag omdat veel vrijwilligers zich inspanden. Verdere kosten  waren notariskosten, legeskosten, het aanleggen van een vloer en het bouwrijp  maken van de grond. Soms was het improviseren. Enkele afgedankte stallantaarns  dienden in het begin als binnenverlichting. Daarnaast was er in het redelijk  afgelegen gebouwtje nog geen elektra of verwarming. Olielampen en een oliekachel  moesten ervoor zorgen dat het gebouw ook in de donkere winteravonden te  gebruiken was. Later werd via de even verderop gelegen frietzaak van Bart Bosch  elektra betrokken. Toen dit geïmproviseerde cafetaria afbrandde waren de Zusters  zo vriendelijk toestemming te geven aldaar stroom te gebruiken. Al snel groeide  de Blokhut uit tot een centrum waar de Nulandse jeugd de alsmaar toenemende  vrije tijd zinvol kon besteden. De Blokhut kende nogal wat vaste bezoekers. De  tienerclub, de K.P.J, de sportclubs van de K.P.J, nog keurig gescheiden in een  dames- en herenafdeling, Jong Nederland, de K.W.J, de Jongerenwerkgroep de  Meent, de jeugd van Nulandia en het pas opgerichte meisjesgilde. Op 20 april  1965 werd de Blokhut feestelijk geopend. Drie vertegenwoordigers van de Nulandse  jeugd, Marietje van Zuijlen, René van Nistelrooij en Tonny van Venrooij  verrichtten de officiële openingshandeling. Meteen daarna werd het gebouw door  pastoor Goossens ingezegend, onder toeziend oog van veel aanwezigen. Daarna  volgde een optocht van de verschillende jeugdverenigingen door het dorp, waarbij  Harmonie Union voorop ging. Bij de receptie werd een muurschildering met een  afbeelding van Sint Maarten gepresenteerd. Jan van Rooij was de schilder van de  voorstelling. Vanaf het allereerste begin bleek de Blokhut te voldoen aan een behoefte. Voor  een relatief laag bedrag konden verenigingen gebruik maken van het gebouw aan de  Kloosterstraat.

Steeds actiever

Naast het beheer van het geldbedrag dat was  vrijgekomen met de verkoop van het instuifhuis was het aanvankelijk alleen de  bedoeling geweest om als een intermediair op te treden tussen gemeente/parochie  de en de diverse jeugdverenigingen. Al snel ook begon Stichting Jeugdbelangen  haar taken meer uit te breiden, en werden steeds vaker autonoom activiteiten  georganiseerd. In 1967 kreeg deze nieuwe invulling meer vaste vorm, Op 7 januari  werd een kerstboomverbranding georganiseerd. Steeds meer mensen kregen een boom  in de huiskamer en de gezamenlijke verbranding trok veel bekijks. Men organiseerde dat jaar voor het eerst een tweedaagse wandeltocht. Maar liefst  350 deelnemers meldden zich op 1 augustus bij de Meent. In december 1967 kwam  het bestuur tot de conclusie dat er kon worden teruggekeken op een geslaagd  jaar, waarin behoorlijk wat activiteiten waren ontplooid. Ook de Blokhut was  intensief gebruikt dat jaar, en men kwam al spoedig tot de conclusie dat het  bestaande gebouw niet meer voldeed en moest worden uitgebreid. Aan de kant van  de kleuterschool Pius X moest een nieuwe ruimte worden aangebouwd om aan de vele  aanvragen te kunnen voldoen. Een oproep aan alle handige Nulandse vaders leidde  tot voldoende reacties om voortvarend aan de slag te kunnen gaan. De kosten  werden geraamd op 8000 gulden, tevens zou er een aansluiting op de verwarming  worden gemaakt. Omdat men kennelijk niet over voldoende financiën beschikte werd  een bedrag van 8000 gulden van de gemeente geleend, af te lossen in acht jaar.  Het werk van de vele timmerende en metselende Nulandse huisvaders en het feit  dat Bert van den Bogaart zorgde voor tweedehands hout zorgde ervoor dat de  kosten flink konden worden gedrukt. De centrale verwarming bleek toch te zwaar  te drukken op de begroting en moest worden geschrapt. Maar de gasgestookte  luchtverwarmers waren al een flinke stap voorwaarts. Het jaar 1968 was ook het jaar van de eerste carnavalsoptocht. Op zaterdag 24  februari trok voor het eerst een carnavalsstoet door Nuland. Het initiatief was  zo succesvol dat een aantal Nulanders het voortouw nam om carnaval voortaan  handen en voeten te gaan geven. Naar aanleiding van de succesvolle jeugdoptocht  werd C.O Nuland opgericht datzelfde jaar. Op 1januari1969 maakten de KPJ, de  jeugdafdeling van Nulandia, de KWJ, de Tienerclub, de tafeltennisvereniging, het  meisjesgilde en Jong Nederland op vaste basis gebruik van het gebouw. Het  bestuur van Jeugdbelangen bestond op die datum uit juffrouw Van Erp, Adriaan de  Wit, Bert van den Bogaart, Piet Klaassen, mevrouw Van der Pas, Fien van  Herpen-van Amersvoort en Marietje van den Bosch-Korsten. Hein van Nistelrooij  had een jaar eerder zijn post beschikbaar gesteld omdat zijn taxibedrijf zoveel  drukte met zich meebracht dat een en ander moeilijk te combineren viel. Toen in 1969 de Blokhut heropend werd was de belangstelling zeer matig. Zon  zestig mensen namen de moeite de vernieuwde jeugdgebouw te komen bekijken.

Nieuwe initiatieven

In 1970 zette de trend, die al enkele jaren daarvoor was ingezet, zich voort  Jeugdbelangen begon zich steeds nadrukkelijker te manifesteren als motor achter  vele activiteiten. Men was ook niet bang de neus eens te stoten. Niet alle  activiteiten konden op evenveel belangstelling rekenen. Enkele  programmaonderdelen bleven jarenlang gehandhaafd, andere initiatieven stierven  een vroege dood. Zo organiseerde men in 1970 een ballonnenwedstrijd, een  oriëntatietocht per fiets, een aantal dansavonden in samenwerking met de  tienerclub, bevrijdingsspelen op 5 mei, voor de tweede keer jeugddierendag en  een skelterrace op de speelplaats van de jongensschool. Naar aanleiding van het  succes van de sportvierkamp, verdeeld over een aantal avonden, ging men in 1971  over tot de Organisatie van een vijfkamp. Ploegen met illustere namen als De  Heikrekels, het Heike, de Sparren, De Trompers, De Schotse Laagkanters, de  Zandhazen en twee teams van de Veldrakkers streden om de sportieve eer. In  datzelfde jaar werd in maart in samenwerking met de “Actiegroep Nu” voor het  eerst een wandelvierdaagse georganiseerd. Nadat eind 1971 de tienerclub ter  ziele was gegaan, vreesde Jeugdbelangen dat de wat oudere jeugd in een gat zou  vallen. Uiteindelijk leidde initiatief van enkele jongeren in samenwerking met  Jeugdbelangen tot de oprichting van een jeugdsoos, later All Together genaamd.  De startavond was bemoedigend, zo’n tachtig opgeschoten jongeren hadden een  succesvolle dansavond in de Meent. Een van de meest succesvolle initiatieven was  de Knobbelrit. De korfbalclub was de initiator aan het einde van de jaren  zestig. Het idee was eenvoudig. Zes Nulandse cafe’s werden van een nummer  voorzien en als stempelpost ingericht. Je fietste of wandelde van café naar  café, waar bij elk bezoek met een dobbelsteen gegooid moest worden. Had je geluk  dan was je maar zes keer onderweg, had je pech dan bleef je de hele zaterdag op  en neer fietsen. Langzamerhand werd de aankleding steeds meer ludiek en  carnavalesk. In 1969 was de eerste versie verreden en toen op 21 augustus 1972  de vierde editie plaatsvond bleken er maar liefst tweehonderd knobbelaars bereid  op pad te gaan. De eerste knobbelritten werden georganiseerd door Janus Lievens  en Sjaan van Boekel. In 1972 werd de opbrengst geschonken aan Stichting  Jeugdbelangen.

Vakantieweken

In de jaren zeventig — toen de meeste Nulandse  gezinnen nog niet of nauwelijks met vakantie gingen — raakten de activiteiten in  de grote vakantie steeds meer in trek bij de jeugd. Het zwaartepunt van de  activiteiten van Jeugdbelangen kwam ook steeds meer in deze zes  schoolvakantieweken te liggen. De activiteiten waren bijzonder divers. Wanneer  we het programma van 1974 erbij nemen valt het op hoeveel er werd georganiseerd  voor de jeugd. Op 29 en 30 juni was er de Jeugddierendag, waarbij de kar  jaarlijks vooral door Gerard van der Loop werd getrokken. Op 4 en 5 juli was de  tweedaagse wandeltocht, op 6 juli werd een excursie voor de jeugd georganiseerd  naar Arnhem waar het Openluchtmuseum en een boottocht op het programma stonden.  Op dinsdag 9 juli was er een grootse speurtocht bij de Bedafse Bergen, op 13juli  kon men naar Best naar het Openluchttheater om een voorstelling van Pinokkio bij  te wonen. Een week later kon opnieuw Best worden bezocht, het jeugdcircus II  Grigio en het Vogelpark werden bezocht. Op disdag 23 juli was een “buitendag in  de bossen” georganiseerd. Op 1 en 2 augustus stonden vervolgens de Nulandse  Sportavonden op de rol. Op 7,8 en 9 augustus waren de zogenaamde  Openluchtspelen, bij de meeste kinderen vooraal bekend als het jaarlijkse hutten  bouwen. Op het terrein tegenover de Meent, waar later de wijk Heiduinen verrees,  konden kinderen hun bouwkundige creativiteit uitleven. Wanneer op vrijdag een en  ander gejureerd was, kon de traditionele verbranding van de hutten beginnen. De  volgende dag was er een speciaal programma voor de kleinste kinderen in de  Meent. Op diezelfde avond werden de jeugdactiviteiten afgesloten met een feest  in de Meent, waarbij een lokale discjockey de jeugd op de vloer probeerde te  krijgen. Bewonderenswaardig is dat al deze activiteiten georganiseerd werden  door een relatief klein groepje mensen die geheel vrijwillig veel van hun vrije  zomerdagen in deze activiteiten staken.
Een nieuw onderkomen
In augustus 1978 ging in Nuland voor het eerst  de peuterspeelzaal van start. Het fenomeen van de werkende moeder die niet  alleen op haar traditionele taken gericht was werd na de tweede feministische  golf van de jaren zestig steeds meer gemeengoed in ons land. Ook in Nuland  gingen er vanaf halverwege de jaren zeventig stemmen op om een klein groepje  peuters opvang te gaan regelen voor enkele dagdelen. Het was uiteindelijk het  gemeenteraadslid Else van Dommelen-Voss die het initiatief nam. In de Blokhut  werd vanaf halverwege de jaren zeventig begonnen met een peuterspeelzaaltje. De  belangstelling groeide gestaag. Aan het begin van het schooljaar 1978/1 979 werd  gestart met twee groepjes van ieder 16 kinderen, voor 12 peuters was nog geen  plaats. De verstandhouding tussen de peuterspeelzaal — inmiddels voorzien van de naam  het Drempeltje — en Stichting Jeugdbelangen — beheerder van de Blokhut – verliep  aanvankelijk nogal stroef. Volgens Jeugdbelangen was de zaal vooral bestemd voor  aangesloten jeugdverenigingen en werd de Blokhut feitelijk ongeschikt bevonden  voor de nieuwe bestemming. Vanwege het intensieve gebruik van de Blokhut bleek  het uit 1964 daterende gebouw al snel niet meer te voldoen aan de eisen van de  moderne tijd. Tevens was ruimtegebrek een steeds terugkerend probleem. Besloten  werd de Blokhut te slopen en op diezelfde plek een nieuw modern stenen gebouw te  laten verrijzen.

1978-2004 (2)

Het einde van “De Blokhut” Sinds de opening in 1965 was de Blokhut aan de Kloosterstraat het  domein van Stichting Jeugdbelangen en een keur aan Nulandse verenigingen  geweest. Weliswaar waren de faciliteiten in de Blokhut van een bescheiden  niveau; er werd dankbaar en intensief gebruik van gemaakt. In het jaarverslag  van 1977 kunnen we lezen dat naast de vaste gebruikers (7 groepen Jong  Nederland, 2 groepen KWJ, 1 groep KPJ, Drumband Harmonie Union en de  peuterspeelzaal) diverse verenigingen met regelmaat neerstreken in de Blokhut.  Dit had tot gevolg dat het gebouw zo’n 60 uur per week werd gebruikt, waarvan  meer dan 25 uur gelijktijdig door meer dan één vereniging of groep. Zo werd na  al die jaren trouwe dienst allengs steeds duidelijker dat het gebouw zijn beste  tijd had gehad: het was simpelweg te klein en basisvoorzieningen zoals sanitair  niet meer toereikend. Het bestuur, het oplapwerk en voortdurend passen en meten met beschikbare ruimte  beu, stuurde aan op nieuwbouw van een grotere accommodatie, maar de gemeente  hield de hand op de knip. In april 1977 deed de voorzitter verslag in  gemeenschapsblad de Klepel: “In samenspraak met o.a. het gemeentebestuur hebben wij onze plannen laten varen  voor de gedachten om tot nieuwbouw over te gaan. Intussen hebben we al veel geld  uitgegeven voor o.a. schadevergoedingen, plannen en beschrijvingskosten. Het  resultaat is dat wij nog steeds zitten met een gebouw dat om het uiterlijk ‘De  Blokhut’ wordt genoemd, maar nu werkelijk een hut is geworden. De zalen en de  andere voorzieningen zoals sanitair en verwarming voldoen al geruime tijd niet  meer aan de minimum te stellen eisen.” De moed werd echter niet opgegeven en het bestuur bleef de gemeente en  individuele politici bestoken. De lobby leidde ertoe dat er nog datzelfde jaar  groen licht voor nieuwbouw kwam, op basis van een globaal plan sociaal-  culturele voorzieningen.

Bouw van de nieuwe accommodatie

De gemeente Nuland stelde een fonds beschikbaar waarmee de nieuwbouw  moest worden gerealiseerd. Bouwbedrijf Schippers BV uit Nuland zou de bouw voor  zijn rekening gaan nemen. Het nieuwe gebouw zou (gedeeltelijk) op de plek van de  bestaande Blokhut moeten verrijzen. Dit stelde Jeugdbelangen wel voor een  praktisch probleem: de Blokhut moest immers worden gesloopt om plek te maken  voor het nieuwe gebouw, wat zou betekenen dat er bijna een half jaar geen  onderkomen beschikbaar zou zijn! Besloten werd om de Blokhut in twee stappen te  ontmantelen. Na sloop van het eerste deel zou de nieuwbouw kunnen beginnen,  terwijl het resterende deel 1 beschikbaar bleef voor gebruik. Na oplevering van  de nieuwbouw zou dan ook dit tweede gedeelte worden gesloopt. Door bovendien een  aantal verenigingen tijdelijk in de Meent te huisvesten werd het allemaal zo  goed en zo kwaad als het ging opgelost. In de Klepel van januari 1980 werd de  sloop en verkoop van het eerste deel van de Blokhut aangekondigd. Het Nulands  publiek werd in een paginagrote advertentie uitgenodigd voor een kijkmorgen en  koopmiddag op zaterdag 28 januari. Onder de topstukken waren een koffieautomaat,  een aanrecht met blok, spanten, tussenwanden, dakplaten, puin (gratis af te  halen) en vier partijen eterniet golfplaten. Na deze verkoop en het sloopwerk op  11 februari, kon er eindelijk worden gebouwd. Ondanks veel dagen met slecht weer  wist de firma Schippers de bouw keurig volgens planning op te leveren. Het  gebouw zelf was al voor de zomervakantie klaar. Na de vakantie werd de boel  verder afgewerkt en de nieuwe zalen mooi ingericht. Begin september werd het  laatste gedeelte van de Blokhut gesloopt en verkocht. Als laatste werden de  beplanting en bestrating rondom het nieuwe gebouw aangelegd. Het nieuwe, moderne  jeugdcentrum was eindelijk gerealiseerd.

‘Gemeenschapszin’

1978 Moet een bijzonder druk jaar moet zijn geweest voor de actieve  leden van Stichting Jeugdbelangen. De activiteitenkalender was zoals voorgaande  jaren prima gevuld, met onder andere jeugdcarnaval, 50 jaar KPJ, rommelmarkt,  koninginnedag, vakantieweek, knobbelrit en fancy fair. Men kon zich blijven  richten op de organisatie van deze activiteiten omdat de bouwwerkzaamheden door de aannemer werden uitgevoerd. Toch viel “ er ook voor  de bouw nog veel te regelen. Gemeente, bedrijven en verenigingen werden benaderd  om te helpen met bijvoorbeeld het bouwrijp maken of de aan- en afvoer van  materialen. Er werd zelden tevergeefs een beroep gedaan en daardoor werd de  realisatie van het nieuwe jeugdgebouw toch een inspanning voor en door de  Nulandse gemeenschap

Nieuw onderkomen, een nieuwe naam

De Blokhut was nu letterlijk opgeruimd. Als naam  zou ‘De Blokhut’ het nieuwe gebouw ook niet bepaald recht doen. Reden genoeg  voor het bestuur om een prijsvraag uit te schrijven: Wie zou de mooiste naam voor het  nieuwe jeugdgebouw kunnen bedenken? Er kwamen meer dan 75 reacties binnen. Men  verzon stoere namen, zoals De Eendracht, De Vesting of Radio On, terwijl anderen  juist met lieve namen als Afdakje, ‘t Lummelke en ‘t Hummelke op de proppen  kwamen. Verder bedacht men zweverige namen (‘t Heelal, Zonneliefde en Dinges) en  waren vooral hutten (Kloosterblokhut, Speeldakhut, Zwaluwhut) en hutjes (‘t  Smurfenhutje, ‘t Gildehutje, Knutselhutje, Kloosterhutje en Hoko’s Hutje) in  trek. Uiteindelijk werd gekozen voor de naam ‘D’n Hazenkamp’, een inzending van  pastoor Van Erp, die zich had laten inspireren door het gebied waarin het jeugdcentrum zich bevond.

Feestelijke opening

Onder grote belangstelling vond op zaterdag 8 oktober 1978 de  feestelijke opening plaats. Voorzitter Adriaan de Wit heette de aanwezigen  welkom en hield een inleidende toespraak, waarin hij vertelde over de  voorgeschiedenis van de nieuwbouw: ‘Een weg vol moeilijkheden. Maar als we nu  kijken wat we hebben, zijn we behoorlijk getroost’. Na het bedanken van  gemeentebestuur en ambtenaren, kerkbestuur, architect, aannemer, bouwteam en  alle medewerkers, gaf hij het woord aan oud-burgemeester Van Oerle. Omdat in  Nuland nog steeds geen burgemeester was benoemd, was deze gevraagd om de opening  te verrichten. Van Oerle vertelde het publiek wie de nieuwe naam had bedacht.  Vervolgens onthulde hij de naam ‘D’n Hazenkamp’ en feliciteerde vooral de  Nulandse jeugd met het nieuwe gebouw. Met het omdraaien van de sleutel werd het  gebouw officieel geopend. Binnen onthulde loco-burgemeester Wim van der Linden  een gedenksteen en nadat pastoor Van Erp het gebouw had ingezegend, kon iedereen  het gebouw van binnen bekijken.

Sinaasappelacties

Als stichting was het voor Jeugdbelangen soms best passen en meten om  de begroting rond te krijgen. Sommige uitgaven kwamen elk jaar terug, zoals  aflossing en rente, de kosten voor de accommodatie en kosten voor de  georganiseerde activiteiten. De duurste activiteiten waren meestal Dierendag en  uitstapjes naar bijvoorbeeld het jeugdcircus in Haaren. Andere posten waren  vergaderkosten en representatiekosten, waaraan jaarlijks kleine bedragen werden  uitgegeven. Ook werd geld opzij gelegd voor verbouwingsactiviteiten of  onderhoud. Natuurlijk stonden tegenover al deze uitgaven ook de nodige inkomsten. De basis  werd gelegd door subsidie van de gemeente Nuland, waar de gemeente Rosmalen  vervolgens een schepje bovenop deed. De hoogte van de subsidie werd jaarlijks  vastgesteld op basis van een gemotiveerde subsidieaanvraag. Zo mocht de  Stichting in 1975 van de gemeente Nuland 4400 gulden ontvangen en van Rosmalen  500 gulden. Verder ontving Jeugdbelangen met enige regelmaat schenkingen van  bedrijven en verenigingen, zoals de Rabobank, het Wielercomité, het Oranje  Comité en 0.0. Nuland, maar voor de rest moest de Stichting zichzelf maar zien  te bedruipen. Door kleine bijdragen te vragen voor deelname aan activiteiten  werden inkomsten gegenereerd, maar deze wogen meestal niet op tegen de kosten.  Inkomsten uit zaalverhuur, fancy fair en natuurlijk de onvermijdelijke  donateursacties, waarbij de inwoners van het dorp om een bijdrage werden  gevraagd, waren dan ook broodnodig. Veel mensen zullen zich zeker ook de  sinaasappelacties herinneren, waarbij de aangesloten leden langs de deuren  gingen om sinaasappels aan de man te brengen. Er werd wel eens geklaagd dat ze  te duur waren, maar na uitleg van het doel van de actie werd bijna altijd wel  een koop gesloten.

Activiteiten in de jaren tachtig

In de jaren tachtig bleef Jeugdbelangen onverminderd actief en werden  het hele jaar door activiteiten voor de jeugd georganiseerd. In de  zomervakantieweek was altijd veel te doen en ook rond Kerstmis werd veel  georganiseerd. Er werden dan kerststukjes gemaakt, een kerstverhaal verteld en  een film bekeken. Dit was een populaire activiteit (250 deelnemende kinderen in  1980), evenals de optocht met zelfgemaakte lampionnen. Sommige activiteiten  groeiden uit tot een ware traditie, zoals de kerstboomverbranding, waarbij de  stapel kerstbomen onder het toeziend oog van de brandweer en niet te vergeten de  toegestroomde kinderen én ouders aan de vlammen werd prijsgegeven. Een ander  blijvertje en misschien wel de meest vaste waarde was jeugddierendag, waar de  kinderen trots hun huisdier konden presenteren of de dieren van hun vriendjes  bewonderen. Het bestuur hield de activiteitenkalender scherp in het oog en schroomde niet om  minder gewaardeerde activiteiten of activiteiten met een lage opkomst te  schrappen. Dat betekende dat er wel steeds moest worden gezocht naar nieuwe  activiteiten. Zo werden in de beginjaren tachtig met veel succes de  knutselmiddagen geïntroduceerd, terwijl de ruilbeurs en films voor volwassenen  werden stopgezet. Het huttenbouwen had er al in 1980 aan moeten geloven en een  ‘open middag’, waarin de aangesloten verenigingen zich konden presenteren, werd  wegens gebrek aan belangstelling na een editie gestopt. Zelfs de befaamde  zomervakantie- week kreeg een iets ander karakter. Waar dit aanvankelijk echt  een week vol activiteiten was, werd het programma steeds meer gespreid over de  vakantie. Typische activiteiten in het zomerprogramma waren sportavonden,  wandeltochten, fietstochten, visuitjes met de visclub en buitendagen in de  bossen. Er werd nog steeds een vakantieweek georganiseerd, maar deze was sterk  ingekort. De ‘vakantieweek nieuwe stijl’ werd thematisch van opzet. De  deelnemertjes konden zich dan bijvoorbeeld onder het thema ‘De Riddertijd’ een  dag of drie prima vermaken in de bossen bij Jozefoord. In 1984 ging het ‘jeugd-  en jongerenwerk’, georganiseerd vanuit Stichting Jeugdbelangen, van start en  werd eindelijk ook de oudere jeugd bereikt. De doelgroep werd gevormd door de  kinderen die niet meer op de lagere school zitten tot een leeftijd van maximaal  15 jaar. Op 27 oktober werd gestart met een discoavond en de vertoning van  videoclips op een groot scherm. Deze avonden werden voortaan regelmatig  georganiseerd en duurden meestal van acht tot half elf ‘s avonds. De entree was  aanvankelijk gratis.

Het 25-jarig bestaan

In 1989 bestond Stichting Jeugdbelangen 25 jaar en dat was natuurlijk  een mijlpaal die gevierd moest worden. De feestelijkheden vonden plaats op 25  januari en begonnen met een Heilige Mis, opgeluisterd door het kinderkoor en  kracht bijgezet door vertegenwoordigers van Jong Nederland, Peuterspeelzaal ‘t  Drempeltje, KPJ, NTTV Nulandia, Be Quick en ritmiekclub ‘t Haasje die de  voorbeden verzorgden. Het gezelschap toog aansluitend naar D’n Hazenkamp voor de  receptie. Harmonie Union zorgde met een aubade voor een feestelijke opening  waarna discotheek Batman het stokje overnam. De opkomst was groot en veel  bezoekers namen de gelegenheid te baat door het jeugdgebouw dat pas was verbouwd  te bezichtigen. Naast gelukwensen en mooie woorden ontving de Stichting ook vele  welkome giften. Dit alles maakte de viering van het 25- jarig bestaan tot een  geweldig succes waar met plezier op kon worden teruggekeken.

Hoogte- en dieptepunten in de jaren negentig

In 1992 was er slecht nieuws vanuit D’n Hazenkamp. Onverlaten hadden  een raam geforceerd en brand gesticht in de ruimte van Peuterspeelzaal ‘t  Drempeltje. De brandlucht was vreselijk en er was schade aan gordijnen,  vloerkleden, muren, plafond, verwarming, kozijnen en ga zo maar verder. Naast  alle ellende en kosten die het opknappen met zich meebracht, was men vooral  geschokt dat zoiets uitgerekend in Nuland en zeker op deze plek gebeurde. Met  vereende krachten werd het uiteindelijk allemaal weer opgelost. In 1993 overleed Bert van den Bogaard, jarenlang bestuurslid van Stichting  Jeugbelangen. In een bericht in de Klepel werden zijn inzet en verdiensten  gememoreerd. Natuurlijk was er ook positief nieuws. Stichting Jeugdbelangen bleef erg actief,  zo waren in 1995 de volgende verenigingen aangesloten: Be Quick, de  Jeugdafdeling van Nulandia, Peuterspeelzaal ‘t Drempeltje, De Paardenvriendjes,  Vogelvereniging de Nachtegaal, Stichting Jongerensoos Ons Honk, KPJ, Sjoelclub  E.N.S., Jong Nederland, LTV Nuland en N.T.T.V. Veel van deze partijen maakten  regelmatig of incidenteel gebruik van D’n Hazenkamp, maar ook niet aangesloten  clubs zoals Ritmiekclub ‘t Haasje, de Flierefluiters, de dansgarde van C.O.  Nuland, de balletclub en het tamboercorps van Harmonie Union waren er regelmatig  te vinden. Gemeenschapsblad “De Klepel” had inmiddels een eigen ruimte in D’n  Hazenkamp waar met name dhr. v.d. Loop bijna dagelijks te vinden was. Er werd  actief overleg gevoerd met Nulandse verenigingen. Hoogtepunten op de  activiteitenkalender waren de vakantieweek met als thema Dromenland’, waar maar  liefst 220 kinderen aan deelnamen en de Jantje Beton roefeldag, waarbij de  kinderen uit wel 58 roefeladressen konden kiezen. In 1997 werd een  schilderscursus door Stichting Jeugdbelangen en Kunstkring de Meent  georganiseerd. Veel mensen genoten van de tentoonstelling in D’n Hazenkamp,  waarin de resultaten van de jeugdige cursisten werden gepresenteerd. En in 1998  werd geprobeerd een schaakclub op te starten.

Nuland 700

1999 stond voor de Nulandse gemeenschap in het teken van het 700-  jarig bestaan. Dit viel voor Stichting Jeugdbelangen samen met het  vijtendertigjarig bestaan. Dit werd uitbundig gevierd en dat resulteerde in een  bomvolle activiteitenkalender: De vakantieweek stond helemaal in het teken van  ‘Nuland 700’. Iedereen werd gevraagd om in Nuland 700 kleding te verschijnen. De  tweedaagse wandeltocht kreeg een extra feestelijk tintje met de opening van het  nieuwe ‘Cingelpad’. Op 1 september werd de kinderfeestdag Nuland 700  georganiseerd, met een vrolijke clownshow en de voorstelling ‘Tovenaar in  geluiden’ voor de kleintjes. Voor de grotere kinderen werden er onder andere  Oudhollandse spelen georganiseerd en kon gekeken worden naar kindertheater Simon  Snotje en Kapitein Bonk. En uiteraard was Hertog Jan bij alle feestelijkheden  van de partij.

Het veertigjarig bestaan

In 2004 bereikte Stichting Jeugdbelangen met haar veertigjarig  bestaan een belangrijke mijlpaal. Omdat vijf jaar eerder al flink was uitgepakt,  werd dit jubileum wat meer bescheiden gevierd. Hierbij werd vooral aan de eigen  doelgroep -de kinderen- gedacht, met een spetterend middag en avondprogramma,  compleet met spelletjes, een magic show, breakdance – en streetdance optredens.  Bovendien werd een reünie voor oud- bestuursleden georganiseerd, waarbij de oude  fotoboeken nog eens voor de dag kwamen en menige herinnering werd opgehaald. Op  de jaarlijkse tentoonstelling van heemkundewerkgroep Nuwelant kon nog eens aan  de hand van foto’s en archiefmateriaal worden teruggeblikt op die veertig jaar. Met het veertigjarig bestaan sluiten we ook dit artikel af. In veertig jaar tijd  is veel veranderd. Bestuursleden kwamen en gingen, activiteiten werden bedacht,  georganiseerd, maar ook weer afgeschaft. En het jeugdgebouw groeide uit tot een  geweldige faciliteit. Wat onveranderd is gebleven is het succes van Stichting Jeugdbelangen, dat  eigenlijk al direct vanaf de oprichting een natuurlijke plek innam tussen de  Nulandse verenigingen en in een behoefte voorzag. Dat dit alleen maar mogelijk  was en is dankzij de jarenlange inzet van vele vrijwilligers vergeten we helaas  maar al te vaak.

Bron: “De Spoorzoeker” door Adriaan de  Wit, Nelly van der Schoot-Brouwers en Nanny Clement